Starożytne Matki Koscioła

#10 Teologia męczeństwa Felicyty i Perpetuy

Przeżycia męczennic Felicyty i Perpetuy i ich doświadczenia ostatnich chwil zostały przez nich samych spisane i przekazane potomnym. Wiedzieli bowiem, że dawne przykłady wiary, świadczące o łasce Bożej i budujące człowieka, zostały utrwalone w piśmie po to, aby czytelnik przez ich lekturę, niejako je sobie przedstawiał i tym samym wielbił Boga i pokrzepiał się wewnętrznie.

#09 Święte Perpetua i Felicyta

Św. Perpetua i św. Felicyta to dwie młode kobiety, których wiara, wytrwałość w cierpieniach i stałość w próbie, jaką było męczeństwo, przyniosły wdzięczną pamięć historii i następnych pokoleń. Perpetua i Felicyta żyły w II w. w starożytnym Thuburbo Minus, mieście położonym około 30 km od Kartaginy. Perpetua w tajemnicy przed ojcem poganinem przyjęła wiarę chrześcijańską i zaczęła do niej przekonywać swych bliskich: brata Saturusa oraz niewolników - Felicytę, Rewokatusa, Sekundulusa i Saturninusa. Obie z Felicytą były młodymi mężatkami.

#08 Święta Tekla wzorem dojrzałej wiary

W tradycji chrześcijańskiej, Święta Tekla cieszy się szczególnym szacunkiem wśród kobiet aspirujących do życia zakonnego. Jej przykład odwagi w obronie wiary i czystości serca stanowi dla nich wzór do naśladowania, a jej opieka duchowa jest uważana za wsparcie w dążeniu do głębokiej duchowości.

#07 Święta Tekla oblubienica Chrystusa

Święta Tekla zmarła w I wieku, prawdopodobnie w Seleucji. Święta dziewica po dwukrotnym ocaleniu postanowiła wieść pustelnicze życie. Prawdopodobnie kobieta zmarła śmiercią naturalną, przeżywając około 80 lat. Kościół uznał św. Teklę za męczennicę, ponieważ odkąd poznała św. Pawła była w gotowości oddać życie za wiarę.

#06 Święta Tekla dziewica i męczennica

Według apokryficznego dzieła Dzieje Pawła i Tekli, św. Tekla urodziła się w mieście Ikonium w Azji Mniejszej. Pochodziła z bogatej pogańskiej rodziny. Jej rodzinne miasto nawiedził św. Paweł Apostoł, który w domu Onezyfora głosił Dobrą Nowinę. Święta Tekla była oczarowana jego słowami.

#05 Święta Lidia uczennica św. Pawła

Świętą Lidię spotykamy w księdze Dziejów Apostolskich. Pochodziła prawdopodobnie z Lidii i była wyzwolenicą. Jej zawód harmonizuje z tym, co o rzemiośle w mieście Tiatyra mówi historia i archeologia i każe przypuszczać, że była osobą majętną. Kiedy św. Paweł dotarł do Filippi była już „bojącą się”, albo „czcicielką Boga”, to znaczy poganką skłaniającą się ku monoteizmowi żydowskiemu.

#04 Esseńczycy

Esseńczycy żyjący poza wspólnota w Qumran żenili się i mieli dzieci i jak się wydaje posiadali własność prywatną. Utrzymywali pewne kontakty społeczne z ludźmi pozostającymi poza wspólnotą. Oprócz Ksiąg Starego Testamentu i apokryfów żydowskich, esseńczycy mieli własne komentarze, hymny, reguły oraz pisma apokryficzne.

#03 Westalki

Westalki były to dziewice, które pilnowały świętego ognia bogini w świątyni na Forum Romanum.

#02 Arignote, Myia i Damo – córki Pitagorasa

Córki Pitagorasa były wybitnymi filozofami, godnie kontynuującymi naukę ojca i matki. Arignote przypisuje się autorstwo pisma „Bacchia” – opisu misterium Demeter – nazywanego świętą narracją oraz podobnego dzieła dotyczącego misteriów Dionizosa. Myia była nauczycielką w szkole pitagorejskiej, a Damo była powszechnie szanowaną nauczycielką w szkole pitagorejskiej. Musiała być w niej istotną postacią, ponieważ to właśnie jej Pitagoras powierzył swoje tajemne księgi.

#01 Pitagorejczycy i Teano

W szkole Pitagorasa uczniowie przez pięć lat milczeli i słuchali nauczyciela, którego nie widzieli. Po zdaniu egzaminów mogli osobiście odwiedzić swojego mistrza. Do szkoły pitagorejskiej uczęszczały również kobiety. Wśród nich była Teano – żona Pitagorasa.